و حتی الامکان سعی دارند آن را به بهترین نحو و به دور از هیچ گونه خطا یا کارشکنی به انجام برسانند. در نتیجه رویدادهای استرس زای روزانه که برای یک کارمند در برخورد با ارباب رجوع یا رئیس و مسئوول اداره به وجود میآید در طول سالیان متمادی عوارضی به دنبال دارد.<br> فرآیند آسیبهای استرس به سلامتی<br> در اثر استرس و فشارهای روحی از دستگاه عصبی و غده هیپوفیز، میزان بیشتری هورمون ACTH ترشح میشود که این هورمون از راه خون به غده فوق کلیه رسیده و آن را وادار به ترشح هورمونی به نام کورتیزول میکند. این هورمون افزون بر آثار مفید، انسان را از هیجانات ناگوار و مشکلات روحی میرهاند و به عنوان ضد التهاب انجام وظیفه میکند اما اگر به میزان بیشتری ترشح شود، میزان تراکم اسیدهای چرب و دیگر چربیهای خون را افزایش میدهد و در نهایت موجب ازدیاد قند خون میشود.<br> از طرف دیگر در اثر استرس هورمونهای اپی نفرین و نوراپی نفرین (نورآدرنالین) ترشح میشود که افزایش آنها باعث افزایش فشار خون و ضربان قلب شده و ریتم نرمال قلب را هم مختل میکند. برابر ترشح این هورمونها باید از نظر روحی مقاوم و صبور باشیم تا به طور طبیعی سبب مهار ترشح بیشتر آنها شویم. اگر نتوانیم استرس عاطفی را در خود مهار کنیم در تمام اعضای بدن خود بیماریهای مختلفی را پذیرا میشویم مانند بیماری های قلبی و علائم عاطفی مانند ضعف، عصبانیت و کم خوابی.<br> در دستگاه گوارش نیز، استرس عاطفی و اجتماعی زمینه مشکلاتی مانند تهوع و دردهای شکمی، از بین رفتن اشتها، سوء هاضمه، سوزش سردل، نفخ شکم و حتی زخمهای معده و اثنیعشر را فراهم میکند. استرس حتی در افزایش میزان نازایی و بیماری پوستی هم نقش دارد.<br> .... و بازهم کارمندان<br> عوارض ذکر شده را به وضوح در کارمندان میتوان مشاهده کرد. آثار منفی کشمکشهای شغلی بر سیستم عصبی باعث خستگی زودرس، فرسودگی، بیتفاوتی و عدم میل به کار و عشق به زندگی میشود و در روز گاهگاهی سردردهای خفیف، سرگیجه و حملات میگرنی را هم به همراه دارد. در برابر استرس عاطفی که بهطور آگاهانه و یا ناخودآگاه به خصوص برای کارمندان و پشتمیزنشینها ایجاد میشود چه باید کرد؟<br> با زندگی کارمندی چه کنیم؟<br> "ورزشهای منظم و سبک در محیط کار و زندگی" اولین پاسخ به این پرسش است چراکه با انجام آن می توان سلامتی را تضمین کرد. البته در عین حال باید به موارد دیگری هم توجه داشت مانند حفظ روحیه شاداب و بشاش و دوری از یأس و نومیدی، حفظ احساس آرامش و بازهم انجام ورزشهای سبک و مستمر روزانه، دویدن در هوای آزاد بهطور آهسته یا پیاده روی در مسیر کار یا پارکها.