آشنایی با دوى نیمه استقامت و دوی استقامت

ولى وقتى صحبت از مقایسه با دوى سرعت مى‌شود، دویدن (نیمه استقامتی) به حرکات کمتر مفاصل - کمتر متمایل شدن به جلو و تماس کامل کف پا با زمین احتیاج دارد.
در دوهاى نیمه استقامت، موفقیت به ترکیب صحیح عوامل زیر بستگى دارد:
۱. سرعت در دویدن
۲. دویدن به حد کفایت
۳. تحمل در دویدن
در دوى نیمه استقامت که مسافت نسبتاً طولانى بایستى با گام‌هاى نسبتاً سریع طى شود - قدرت (تحمل) دستگاه قلب و عروق بیشترین تأثیر را دارد.
دوى استقامت
مسافت‌هاى طولانى با گام‌هاى آهسته‌ترى طى مى‌شود. بیشترین تأکید بر روى طریق راحت و ساده دویدن است که باعث صرفه‌جویى در انرژى مى‌شود، و در مقایسه با دوى نیمه استقامت احتیاج کمترى به کار مفاصل دارد. کمتر به جلو خم مى‌شود و حداکثر تماس کف پا با زمین وجود دارد. در این حالت نیز توصیه مى‌‌شود با هر گام حداکثر فاصله طى شود. در حالى که تحمل فرد (مخصوصاً قدرت سیستم قلبى عروقی) تأثیر محدودى روى دونده دارد، در فواصل طولانى عامل بسیار مهمى است.
تحقیقات نشان مى‌دهد که دونده مسافت‌هاى طولانى تا حدود ۸۰ درصد حداکثر جذب اکسیژن را استفاده مى‌کند و در تمام طول مسابقه این حد را نگاه مى‌دارد. در مسافت‌هاى طولانى فاکتور اولیه دیگر قدرت ذخیره انرژى است. البته یک میزان منطقى سرعت در دویدن همیشه مفید است.