وسایل ورزشی پارک ها ، آسیب یا سلامتی

اما با نگاهی کارشناسانه به این دستگاه ها، در کنار فواید آن، زیان های بسیاری نیز مشاهده می شود. زمینه اصلی ایجاد این مشکلات، عدم نظرخواهی در مورد استاندارد بودن، مکان یابی، نوع دستگاه، نحوه چیدمان و … از کارشناسان ورزشی است.
نخستین دستگاه های ورزشی پارکی در سال ۱۳۸۴ در ایران مورد استفاده قرار گرفت . اعتقاد بر این است که بیشتر کاربران این وسایل اهل انجام ورزش حرفه ای نبوده و با روش های درست حرکات آشنا نیستند. بر این اساس ممکن است استفاده از آن ها باعث تشدید یا بروز عارضه های عضلانی و مفصلی شود.
به طور کلی می توان گفت بیشتر دستگاه های ورزشی موجود در پارک ها به دلیل این که در آن ها به جنسیت، تناسب جثه ای، آمادگی جسمانی پایه و ایمنی لازم توجه نشده، استاندارد نیستند و نمی توان از آن ها برای ارتقای آمادگی بدنی سود برد. متأسفانه بیشتر این وسایل قابلیت تنظیم ندارند، بنابراین ممکن است پس از کار با آن ها شخص دچار آسیب های بر تاندون، لیگامانت، عضلات و مفاصل به علت وارد شدن نیروهای اضافی و فشار در راستای غلط بر اعضاء شود.
توصیه می شود برای استانداردسازی و ارگونومی این دستگاه ها به این نکته ها توجه شود:
دستگاه ها باید از طریق فونداسیون ریزی صحیح ثابت باشند.گوشه های تیز و لبه های آسیب رسان وجود نداشته باشد. حفاظ برای تسمه ها، کابل ها و وزنه ها نصب شود. اجزای دستگاه در برابر تغییرات شرایط محیطی مانند رطوبت و اختلاف دما، استحکام و قدرت تحمل بالایی داشته باشند.
دستگاه ها برای رده های سنی مختلف، مجزا و مشخص نشده اند.یک وسیله ورزشی یا باید بر اساس قد و جثه فرد قابل تنظیم باشد و یا اینکه برای هر رده سنی وسیله مشخصی در نظر گرفته شود. یکی از علل ایجاد آسیب، استفاده غیر اصولی و نامناسب از تجهیزات ورزشی است، لازم است برای اطلاع از نحوه کار با دستگاه ، برای هر کدام از این وسایل تابلوی راهنما نصب شود و در خصوص نوع حرکت، فایده استفاده از آن، حداقل و حداکثر حرکات برای هر رده سنی و بر اساس میزان آمادگی بدنی فرد توضیحاتی داده شود.
علاوه بر این، توصیه می کنم در پارک ها یک نفر کارشناس ورزشی در ساعت های مشخصی برای امر آموزش و نظارت حضور داشته باشد