فداکاری یا خودخواهی!

بررسی های انجام شده از سوی کارشناسان بنیاد قلب بریتانیا بر روی یک هزار و ۱۵۴ زن، نشان داد دو سوم آنان بیش از آن که نگران سلامتی خود باشند، به حفظ سلامتی خانواده خویش اهمیت می دهند و یک پنجم از آنها نیز به هیچ وجه نگران و مراقب سلامتی خود نیستند.
روانشناسان بر این باورند که این نوع رفتار، در واقع به عنوان یک صفت رفتاری مهم در تاریخ تکاملی بشر نقش ایفا کرده است.
به گفته دانشمندان، چنین رفتار فداکارانه ای سبب افزایش اطمینان از این نکته می شود که ژن های انسان با موفقیت از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود.
از دیدگاه تکاملی، مادران و پدران سرمایه گذاری «سنگینی» در فرزندان خود می کنند؛ به طوری که آنها ژن های خویش را در بدن فرزندان به امانت می گذارند تا این ژن ها با پایان یافتن یک نسل، از بین نرود.
شماری از دانشمندان و تکامل دانان معاصر، این رفتار را نه یک رفتار فداکارانه، بلکه نوعی خودخواهی ژنی می دانند؛ خودخواهی که سبب می شود والدین از خود بگذرند تا ژن های آنان در فرزندان یا خویشاوندان نزدیک، به نسل بعدی منتقل شود و در طول زمان بقا یابد.