صحبت از افزایش سن و پیری که می شود ناگهان یاد زمانی می افتیم که رنجور و درمانده و از کار افتاده خواهیم شد.
معلوم نیست چرا وقتی می خواهیم دوران پیری را تجسم کنیم قیافه فردی جلوی نظرمان میآید که حسابی فرتوت شده و قدرت انجام کارهایی را که در جوانی انجام می داده، ندارد، در صورتی که افراد سالمند میتوانند به رغم کهولت سن همچون گذشته توانمند باشند و حتی با نشاط تر از یک جوان در اجتماع به فعالیت بپردازند.
بیش از نیمی از افرادی که به سن ۶۰سالگی می رسند به دلیل تفکرات منفی ناشی از حضور سالمند در اجتماع دچار افسردگی، اختلالات خلق و خوی و ناراحتی روانی میشوند. اغلب با این تصور که فرد مفیدی نیستند موجب اذیت خانواده اند، خود را سربار دانسته و به تنهایی پناه برده و گوشه گیر می شوند. مطالعات نشان می دهد، عدم حضور در فعالیت های گروهی و حذف تفریح و سرگرمی از مهمترین عواملی است که باعث می شود افراد سالمند از حضور در اجتماع سرباز زنند و در عوض انجام کارهای سرگرم کننده مثل گوش دادن به موسیقی می تواند آنها را از روحیه کهنه و رخوت انگیز دور کند. براساس پژوهش هایی که در دانشگاه روانپزشکی رم انجام شده، افراد سالمندی که با همسالان خود در گروه های موسیقی شرکت می کنند یا در هفته روزی را به شرکت در جمع های دوستانه و خواندن آوازهای قدیمی یا سرودهای مذهبی می گذرانند، در مقایسه با دیگر سالمندان پرجنب وجوش تر و از لحاظ ذهنی آرام تر هستند. خاصیت های درمانی موسیقی نه تنها فرآیند فیزیولوژیک بدن که سیستم سایکولوژیک بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. گوش دادن موسیقی هایی که ریتم آرام دارند با اثر بر سیستم عصبی مرکزی باعث آرام سازی بدن و رفع تنش و نگرانی های روحی می شود.
سالمندانی که در کلاس های موسیقی شرکت می کنند یا اینکه هفته ای دو، سه روز را به آواز خواندن می گذرانند، حافظه بهتر و قوی تری از همسالان خود دارند و کمتر به یاد روزهای اندوهگین گذشته می افتند. موسیقی محرکی است که آنها را به از سرگیری خلاقیت های گروهی و روابط اجتماعی وامی دارد. سالمندانی که موسیقی را همانند وعده غذایی در برنامه خود دارند، به دلیل افزایش میزان اندروفین در مغز شادتر از گذشته خواهند بود و بالطبع از سلامت جسمی بالاتری نیز برخوردارند.