دوران کهنسالى یا فصل بهره بردارى از تجربه هاى عمر

1. درایت و خرد که پیامد طول عمر است.

2. تجربه اى سازنده که سبب جالب شدن زندگى می‌شود.

3. طول حیات.

روانشناسانى که مشغول پژوهش در زمینه سازندگى هستند، معتقدند که هنرمندان و نویسندگان در سنین بالاتر بهتر می‌توانند به دیدگاه‌های سودمند برسند. عهد پیرى، زمان گوشه گیرى و انزوا نیست. برخى ازمردم دوران بازنشستگى را که همزمان با سالخوردگى است، به بیکارى و انزوا می‌گذرانند، به این خیال که در دوران جوانى، تمام برنامه هاى زندگی‌شان را به انجام رسانده‌اند. در صورتى که این دوره، زمان نتیجه گیرى از عمر و فصل درو و برداشت حاصل زندگى است. بیشتر دانشمندان بزرگ جهان در سالمندى حاصل تجربه‌ها و معلومات زندگی‌شان را به عالم بشریت عرضه داشته‌اند.

سعدى، 82 سال عمر کرد و تا آخرین دوران حیات به پند و اندرز مشغول بود.

فردوسى، با 71 سال عمر کتابش را در اواخر زندگى تمام کرد.

ولتر، دانشمند و فیلسوف فرانسوى در سال 1764 که هفتاد سال داشت، کتاب «فرهنگ فلسفه» را نگاشت.

ویکتور هوگو، اثر مشهور خود را در 83 سالگی نوشت و تا جان در بدن داشت، قلم بر زمین نگذاشت.

ادیسون، «بهره بردارى از برق» در موتورها را که منشا حرکت موتور است، در هفتاد سالگى کشف کرد.

پیکاسو، تا 92 سالگى آثار مشهور و نقاشی‌های خویش را ارائه کرد.
برتراند راسل، فیلسوف نامور جهان، تا 94 سالگى در کمیته بین‌المللی صلح تلاش می‌کرد.